Imatges de pàgina
PDF
EPUB

(va,

Festaque confusa resonabat regia turba.
Ecce canunt hymenæon, et ignibus atria fumant;
Cinctaque adest virgo matrum, nuruumque cater-
Præsignis facie: felicem diximus illa
Conjuge Pirithoum : quod pæne fefellimus omen.
Nam tibi, sævorum sævissime Centaurorum
Euryte, quam vino pectus, tam virgine visa 220
Ardet; et ebrietas geminata libidine regnat.
Protinus eversæ turbant convivia mensæ;
Raptaturque comis

per

vim nova nupta prehensis. Eurytus Hippodamen; alii, quam quisque probabant,

224 Aut poterant, rapiunt; captæque erat urbis imago. Femineo clamore sonat domus : ocius omnes Surgimus; et primus, “Quæ te vecordia, Theseus, Euryte, pulsat,” ait; “ qui, me vivente, lacessas Pirithoum, violesque duos ignarus in uno ?” 229 Neve ea magnanimus frustra memoraverit heros, Submovet instantes, raptamque furentibus aufert. Ille nihil contra : neque enim defendere verbis Talia facta potest; sed vindicis ora protervis

217. Præsignis insignis ; vii. 150 ; Felicem conjuge ; vide ad xi. 266. Fefellimus omen, falsum diximus omen.

220. Quam-tam. Plurimi tamtam, et sæpe transponi has particulas monet Burmannus. Regii nostri quamtam. Solet fere hæc pugna commemorari a poetis, quum a vinolentiæ turpitudine deterrent. Sic Homerus d. I. Virgilius, Georg. ii. 455 ; Horatius, I. Od. xviii. 7. Sed apud Virgilium, Æneid. vii. 304. Mars indigne ferens, se in Pirithoi sacris solum esse præteritum, furorem Lapithis immisit, quo illi cum Centauris congressi sunt. Eurytus ab Homero,

Pausania, Diog. Laertio, vi. 59. atque etiam a Nostro Art. Amat. i. 593. Eurytion vocatur.

Et Homero åyaKlurds dicitur. Regnat, impellit eum ad facinora, ut i. 241.

228. Pulsat, impellit, invadit. De Pirithoi et Thesei insigni amicitia vide ad viii. 303. et Plutarchum, Thes. C. 30. Duos in uno ; vide ad xi. 388.

230. Magnanimus non est generoso animo præditus, sed fortis, ut ueyáθυμος. .

233. Vindicis ; Thesei, qui novam nuptam Centaurorum injuria liberat. Insequitur ora, continuo involat manibus in os.

Insequitur manibus, generosaque pectora pulsat. Forte fuit juxta, signis extantibus asper, 235 Antiquus crater; quem vastum vastior ipse Sustulit Ægides, adversaque misit in ora. [que, Sanguinis ille globos pariter, cerebrumque, merumVulnere et ore vomens, madida resupinus arena, Calcitrat : ardescunt germani cæde bimembres, Certatimque omnes uno ore, Arma, arma, loquunVina dabant animos: et prima pocula pugna (tur. Missa volant, fragilesque cadi, curvique lebetes ; Res epulis quondam, tum bello et cædibus aptæ.

235. Forte fuit juxta, etc.) Cratere cædem. Quum in uno Thuani sit instar teli etiam Perseus, v. 82, uti germania, id separandum judicat, gertur; apud Virgilium, Georg. d. l. mani a, propter, cæde, idque præfert Hylæus Centaurus magno cratere La vulgatæ. Germunu cæde pro, cæde pithis minatur. Signis extantibus as germani, ut paulo ante versa 111. per, figuris eminentibus cælatus, ana

populari cæde, cæde popularium. Biglyptum : namque asperum et tpaxù membres, bicorpores, alibi biformes et opp. lavi; Claudianus, viij. 595. as gemini, Centauri ob duplicem equi et perat Indus Velamenta lapis ; et Noster hominis formam, Loquuntur de magno jam in lib. v. 80, altis Ertantem sig. et promiscuo clamore. Expectåsses nis, multæque in poudere massa In forte, fremunt. Hæc igitur cædes gentem manibus tollit cratera duobus. signum veluti fuit pugnæ, quam NosPræiverat his Virgilius, ix. 264. ubi ter ad imitationem Homeri et Virgilii, aspera signis pocula, ubi etiam anti V. C. Æneid. xii. 277 sqq. copiosisquus crater, antiquo opere, adeoque sime persequitur, quanquam jam sumajoris pretii. Frequenter ab anti pra v. fab. 1. tumultuariam pugnam quitate hujusmodi opera laudantur ; descripserat. Tanto magis admirari infra xii, 700. antiquo signis fulgenti licet ingenii Ovidiani copias, quæ bus ære. Quem vaslim vastior ; vide multis illis cædibus describendis nonad iji. 60.

dum exhaustæ erant. Etenim hic 239. Madida resupinus arena : Multi quoque aliis quisque armis, aliis vul(et poster Regius B.) madidam are neribus moritur. Vide ad v. I. Nonnam, quod improbat Burmannus, quia nulli eorum, qui hic commemorantur, culcitrare vix ponitur cum accusativo. interfuerunt venationi apri Calydonii. Calcitrare de trementibus morientium Pocula missa volant, etc. Valerius membris, ut trepidare, v. 40; vi. 560; Flaccus, i. 142. Crateres mensaque

De hoc verbo volant, araque deorum, Poculaque indixerimus ad v. 40. Eidem signis veterum labor. Burmanno displicet germana quod 244. Quondum, antea. Apta, inserHeinsius ex uno suo pro germani re vientes. Horat. I. Od. xxvii. 1: Nacepit, quia dubium sensum facit;

tis in usum latitiæ scyphis Pugnare posset enim etiam significare veram

Thracum est.

et pulsure, iv. 133.

vide quæ

[ocr errors]

Primus Ophionides Amycus penetralia donis 245

Haud timuit spoliare suis; et primus ab æde TIM Lampadibus densum rapuit funale coruscis:

Elatumque alte, veluti qui candida tauri que.cc. Rumpere sacrifica molitur colla securi,

Illisit fronti Lapithæ Celadontis ; et ossa 250

Non agnoscendo confusa reliquit in ore. nals Exiluere oculi; disjectisque ossibus oris,

Acta retro naris, medioque infixa palato est.

Hunc pede convulso mensæ Pellæus acernæ 254 hus Stravit humi Belates, disjecto in pectora mento;

Cumque atro mistos sputantem sanguine dentes,
Vulnere tartareas geminato mittit ad umbras.

memka

[ocr errors]
[ocr errors][ocr errors][ocr errors]

245. Penetralia donis Haud timuit, et pro Non agnoscendo permulti non haud reveritus est, religioni sibi non cognoscendo; male, nam agnoscere est, duxit sacrilegium committere. Dona videre aliquem esse eundem, quem proprie, quæ in templis et penetrali antea cognovimus : sæpissime tamen bus Diis suspenduntur et consecran et fere semper hæc duo confusa. tur. Ab æde, a penetralibus Diis Pe 254. Hunc quorsum referendum sit natibus consecratis. Funale nunc dubitat Glareanus ; sine causa ; hune, non est, ut alibi, funis cera oblitus, Amycum. Pellæus Belates. Pella no. scil. fax, sed, ut Farnabius monuit, men est multarum urbium ; nam et lychnuchas de laqueari dependens et in Macedonia, et in Thessalia, et in lampadibus stellatus; Isidorus, xx. Achaia, et in Syria est Pella, unde 10: “ Funalia sunt candelabra, ex

Pellæus derivatur. Dispecto plus est tantes stimulos habentia, quibus fu

quam vulgatum dejecto, quod revocaniculi cera vel hujusmodi alimento vit Mitscherl. et quod habent Regii luminis obliti figebantur.”

nostri ; illud enim indicat, laceratum 249. Moliri de omni quidem co

mentum et in pectus dejectum. Sic natu, sed h. 1. forte cum respectu

et ver. 566. Cumque atro, etc. e Virvirium inteusarum, magno molimine gilio, v. 469 : crassumque cruorem Ore rumpere tentat, ut est ver. 357. Bre

ejectantem, mistosque in sanguine den. vius Virgilius, Georg. iv. 331. in vites

tes. Hoc loco Sputantem de suo dedit molire bipennem. Mox recte confusa,

Heinsius : MSS, omnes habent sprea quia os jam non agnoscendum. Sic

mantem : sed et sputare, despritare, v. 58. fractis confudit in ossibus ora. cipuere usitata in hac re, vide HeinHoc loco plenius, confusa reliquit ;

sium ad h.l.et Brouckhusium ad ProSeneca, Troad. ver. 1112. Ora et illas pert. IV. v. 67. Etiam Homerus, Il. nobiles patris notas. Confudit imam

V. 696. alwa Taxù attúovta. Gemipondus ad terram datum, de Astya

nato ictu opus erat, quia ille non nisi nacte. Hic putabat Heins. contusa ; pede mensæ utebatur.

[ocr errors]
[ocr errors][ocr errors]

Proximus ut steterat, spectans altaria vultu
Fumida terribili: “Cur non,” ait,“ utimur istis?"
Cumque suis Gryneus immanem sustulit aram 260
Ignibus, et medium Lapitharum jecit in agmen,
Depressitque duos Brotean et Orion : Orio
Mater erat Mycale, quam deduxisse canendo
Sæpe reluctanti constabat cornua lunæ.
Non impune feres, teli modo copia detur,”
Dixerat Exadius ; telique habet instar, in alta
Quæ fuerant pinu, votivi cornua cervi.
Figitur huic duplici Gryneus in lumina ramo,
Eruiturque oculos; quorum pars cornibus hæret;
Pars fluit in barbam, concretaque sanguine pendet.
Ecce rapit mediis flagrantem Rhætus ab aris 271
Prunitium torrem, dextraque a parte Charaxi

258. Ut, utpote qui. Causam reddit, cur Gryneus ara usus : sit causa autem solet a Latinis facto præponi. Congrua talia arma immanibus pug. nantium corporibus, de quibus ad versum 352.

262. Depressit ; vulgo (et in Regiis nostris) oppressit; sed depressit, ut alibi dejecit, ad terram dedit interfectos. Quam dedurisse, etc. quam constabat magam, veneficam fuisse : vide ad iv. 332 : Seneca, Herc. Ct. 525. sine dubio ex hoc nostro loco : Hoc docta Mycale Thessalas docuit nurus, Unam inter omnes Luna quam sequitur magam. Canendo, incantando, ut carmina, incantationes. Cornua luna mera periphrasis lunæ, quæ non nisi tempore defectus deduci credebatur, quo tempore non corniculata apparet, sed plena. Magis igitur mihi placet vulgata lectio, reluctantis; nam Heinsius qui alteram trium MSS. auctoritate recepit, dativum in hac forma loquendi nimis affectâsse videtur. Lenzius præfeit reluctata,

quod habent plurimi (et nostri Regii.) Pro reluctari, verbum proprium in hac re est laborure.

266. Eradius Lapitha etiam apud Homerum et Hesiodum occurrit. Formulam instar habere amat Noster cum aliis, quum quis aliqua re loco alterius, quæ proprie in eum usum destinata, utitur. Sic in Art. Amat. ii. 490. Ætnai fulminis instar habei. Votivi, ex voto oblati. Ex venatibus partes solebant Diis consecrari et suspendi vel ex arboribus, vel tholo et ad fastigia ; Virgilius, Æn, ix. 407 sq. Huic, ab hoc, Heinsius dedit er MSS. Rumus, cornu ramosum.

272. Tali torre et Perseus, v. 57. utitur. Sed ara nunc jam conjecta erat inter Lapithas ver. 260. Prunitium a pruno nove dictum. Vulgo (et in nostris Regiis) primitium. De. tra a parte tempora nihil aliud, nisi dextra tempora, quemadmodum a lava parte lacerti, ix. 82. Pertringit ; unus Leidensis perstrinuit, sed perstringere est leviter tantum sauciare ;

Tempora perfringit fulvo protecta capillo.
Correpti rapida, veluti seges arida, flamma
Arserunt crines; et vulnere sanguis inustus 275
Terribilem stridore sonum dedit; ut dare ferrum
Igne rubens plerumque solet, quod forcipe curva
Quum faber eduxit, lacubus demittit: at illud
Stridet, et in trepida submersum sibilat unda.
Saucius hirsutis avidum de crinibus ignem 280
Excutit; inque humeros limen tellure revulsum
Tollit, onus plaustri : quod ne permittat in hostem,
Ipsa facit gravitas: socium quoque saxea moles
Oppressit spatio stantem propiore Cometen; [quit,
Gaudia nec retinet Rhætus: “Sic comprecor," in-
“ Cætera sit fortis castrorum turba tuorum !”
Semiçremoque novat repetitum stipite vulnus;
Terque quaterque gravi juncturas verticis ictu
Rupit; et in liquido sederunt ossa cerebro. 289

plurimi perfregit. Protecta, pro simplici tecta, ut et mox vers. 351. et 431.

274. Correpti rapida ; Palatinus correpti valida. Regii nostri codices rapida, quod est proprium de re levi incandescente; valida melius de corpore crasso et duro diceretur : confer vii. 326. et quæ ad ii. 123. dixerit Gierig. Vulnere inustus, ustus in vul. nere. Stridore sonum e copia poet. pro, stridorem. Ut dare ferrum, etc. Eadem similitudo ix. 170 ; sed hoc loco cum aliquo additamento, et melius adhibita. Brevius Virgilius, Æn. xii. 300; quo loco et ipso aliquis ambustum torrem ab ara rapit, et alteri Occupat os flammis: olli ingens barba Teluxit, Nidoremque ambusta dedit. Trepida, quæ imitatur motum bullientis aquæ, quia quod bullit trepidare videtur.

Nota etiam, sibilare hic de stridore ferri candentis usurpatum.

281. Ercutere nunc pulsando extinguere, quum alibi sit quatiendo, verberando expellere atque abjicere. Limen, mox sarea moles. Permittal, immittat.

285. Gaudia nec retinet, etc.) Heinsius suadet aut retinens, aut sicque o precor ; quidam sic sic precor, ut apud Virgil. Æn. ii. 660; sed comprecor hoc loco est pro simplici precor ut x. 640. Rhætum etiam Virgilius habet. Sic, in perniciem sociorum. Et optantis et imprecantis sic est. Castra, partes, etiam ver. 577, et v. 128. Semicremus novum vocab. pro semicrematus, dimidia ex parte crematus. Novat repetitum e copia poetica, repetit vulnus : novare aut renovare vulnus, proprie vulous jam sanatum rescindere, hoc loco novum addere, repetere. Sederunt ossa ; vide ad iii. 88.

« AnteriorContinua »