Imatges de pàgina
PDF
EPUB

960

Hactenus acta tibi poflum memoranda referre :
Hactenus et memini; nec mens mea cetera sensit.
Quae poftquam rediit ; alium me corpore toto ,
Ac fueram nuper, nec eumdem mente, recepi.
Hanc ego tum primum viridem ferrugine barbam,
Caesariemque meam , quam longa per aequora verro,
Ingentesque humeros , et caerula brachia vidi ,
Cruraque pinnigero curuata nouiffima pisce.
Quid tamen haec species, quid Dîs placuisse marinis,
Quid iuuat effe Deum, fi tu non tangeris iftis ?
Talia dicentem , di&turum plura, reliquit
Scylla Deum. furit ille , irritatusque repulla
Prodigiosa petit Titanidos atria Circes.

965

P. Ouid. Nas. Opera. Tom. II.

т

POVI

*8

P. OVIDII NASONIS

METAMORPHOSEON

LIBER

XIV.

5

10

Iamque Giganteis inie&tam faucibus Aetnen,
Aruaque Cyclopum, quid rastra , quid usus aratri
Nescia, nec quidquam iunctis debentia bubus ,
Liquerat Euboïcus tumidarum cultor aquarum :
Liquerat et Zanglen, aduerfaque moenia Rhegi ,
Nauifragumque fretum, gemino quod litore pressum
Ausoniae Siculaeque tenet confinia terrae.
Inde, manu magna Tyrrhena per aequora lapfus,
Herbiferos adiit colles, atque atria Glaucus
Sole fatae Circes, variarum plena ferarum.
Quam fimul adspexit ; dieta acceptaque salute,
Diua, Dei miserere, precor : nam fola leuare
Tu potes hunc, dixit, (videar modo dignus) amorem.
Quanta sit herbarum, Titani, potentia nulli,
Quam mihi , cognitius, qui fum mutatus ab illis.
Neue mei non nota tibi fit cauffa furoris ;
Litore in Italico, Meffania moenia contra ,
Scylla mihi visa est. pudor est promisla, precesque,
Blanditiasque meas, contemtaque verba referre.
At tu, fiue aliquid regni eft in carmine ; carmen
Ore moue facro: fiue expugnacior herba est;
Vtere tentatis operosae viribus herbae.
Nec medeare mihi, fantesque haec vulnera mando:

IS

20

Fineque

25

40

[ocr errors]

P. OVID. NAS. METAM. LIB. XIV. 291
Fineque nil opus est. partem ferat illa caloris.
At Circe (neque enim flammis habet aptius ulla
Talibus ingenium; seu causa est huius in ipfa ;
Seu Venus indicio facit hoc offensa paterno)
Talia verba refert: Melius fequerere volentem,
Optantemque eadem, parilique cupidine captam.
Dignus eras: ultro poteras certeque rogari :

30
Et fi fpem dederis, mihi crede, rogaberis ultro.
Neu dubites, abfitque tuae fiducia formae.
En ego, cum Dea fim, nitidi cum filia Solis,
Carmine cum tantum , tantum cum gramine poslim;
Vt tua fim, voueo. spernentem fperne : sequenti

35
Redde vices: vnoque duos viciscere facto.
Talia tentanti, Prius, inquit, in aequore frondes,
Glaucus, et in fummis nafcentur montibus algae ;
Sofpite quam Scylla nostri mutentur amores.
Indignata Dea est : et laedere quatenus ipfum
Non poterat, nec vellet amans ; irafcitur illi,
Quae fibi praelata est: Venerisque offensa repulsa,
Protinus horrendis infamia pabula succis
Conterit : et tritis Hecateïa carmina mifcet :
Caerulaque induitur velamina : perque ferarum

45
Agmen adulantum media procedit ab aula :
Oppolitumque petens contra Zancleïa faxa
Rhegion ingredicur, feruentes aeftibus undas :
In quibus, ut folida , ponit vestigia, ripa ;
Summaque decurrit pedibus fuper aequora ficcis.

so
Paruus erat gurges, curuos finuatus in arcus,
Grata quies Scyllae : quo se referebat ab aestu
Et maris et coeli, medio cum plurimus orbe
Sol erat , et minimas a vertice fecerat umbras :
Hunc Dea praeuitiat; portentiferisque venenis
Inquinat. hic fusos latices radice nocenti
Spargit : et obscurum verborum ambage nouorum
Ter nouies carmen magico demurmurat ore.
Scylla venit ; mediaque tenus descenderat aluo;
Cum sua foedari latrantibus inguina monftris

60 T2

Adfpicit :

65

70

75

Adspicit : ac primo non credens corporis illas
Elle sui partes, refugitque, abigitque, timetque
Ora proterua canum. sed quos fugit, attrahit una.
Et corpus quaerens femorum, crurumque, pedumque,
Cerbereos rictus pro partibus inuenit illis.
Statque canum rabies : subiectaque terga ferarum
Inguinibus truncis, uteroque exstante, cohaerent.

Fleuit amans Glaucus: nimiumque hoftiliter ulae
Viribus herbarum fugit connubia Circes.
Scylla loco manfit: cumque est data copia primum,
In Circes odium sociis spoliauit Vlyxen.
Mox eadem Teucras fuerat mersura carinas;
Ni prius in scopulum, qui nunc quoque faxeus exstat,
Transformata foret. scopulum quoque nauita vitat.

Hanc ubi Troianae renis auidamque Charybdin
Euicere rates; cum iam prope litus adeflent
Ausonium, Libycas vento referuntur ad oras.
Excipit Aenean illic animoque domoque,
Non bene discidium Phrygii latura mariti ,
Sidonis : inque pyra, sacri sub imagine facta,
Incubuit ferro: deceptaque decipit omnes.
Rursus arenosae fugiens noua moenia terrae.
Ad fedemque Erycis, fidumque relatus Aceften,
Sacrificat ; tumulumque sui genitoris honorat.
Quasque rates Iris Iunonia paene cremarat,
Soluit : et Hippotadae regnum, terrasque calenti
Sulfure fumantes, Acheloïdumque relinquit
Sirenum fcupulos, orbataque praeside pinus
Inarimen, Prochytenque legit, fterilique locatas
Colle Pithecusas, habitantum nomine dictas.
Quippe Deum genitor fraudem, et periuria quondam
Cercopum exofus, gentisque admissa dolofae ;
In deforme viros animal mutauit: ut idem
Diffimiles homini poffent, fimilesque videri.
Membraque contraxit: naresque a fronte resimas
Contudit, et rugis perarauit anilibus ora.
Totaque velatos flauenti corpora villo

S@

85

90

95

[merged small][merged small][ocr errors]

et auro

II

Misit in has sedes. nec non prius abftulit ufum
Verborum, et natae dira in periuria linguae.
Posle queri tantum rauco stridore relinquit.

Has ubi praeteriit , et Parthenopera dextra
Moenia deseruit; laeua de parte canori
Aeolide tumulum, et loca foeta palustribus vluis
Litora Cumarum, viuacisque antra Sibyllae
Intrat: et, ut manes adeat per Auerna paternos,
Orat. at illa diu vultus tellure moratos
Erexit: tandemque Deo furibunda recepto,
Magna petis, dixit, vir fa&tis maxime, cuius
Dextera per ferrum, pietas spectata per ignes.
Pone tamen, Troiane, metum : potiere petitis:
Elysiasque domos, et regna novissima mundi
Me duce cognofces, finulacraque cara parentis.
Inuia virtuti nulla est via. dixit :
Fulgentem ramum filua Iunonis Auernae
Monstrauit: iuffitque fuo diuellere trunco.
Paruit Aeneas : et formidabilis Orci
Vidit opes, atauosque suos, umbramque senilem
Magnanimi Anchisae : didicit quoque iura locorum;
Quaeque nouis essent adeunda pericula bellis.
Inde ferens lassos auerso tramite passus,
Cum duce Cumaea fallit fermone laborem.
Dumque iter horrendum per opaca crepuscula carpit ;
Seu Dea tu praesens, feu Dis gratissima , dixit;
Numinis inftar eris semper mihi: meque fatebor
Muneris effe tui : quae me loca mortis adire,
Quae loca me visae voluisti euadere mortis.
Pro quibus aërias meritis euectus ad auras
Templa tibi statuam; tribuam tibi turis honorem.
Respicit hunc vates, et suspiratibus haustis,
Nec Dea sum, dixit; nec facri turis honore
Humanum dignare caput. neu nescius erres ;
Lux aeterna mihi , carituraque fine dabatur,
Si mea virginitas Phoebo patuiffet amanti.
Dum tamen hanc sperat , dum praecorrumpere donis

T3

120

I 25

130

Me

« AnteriorContinua »