Imatges de pÓgina
PDF
EPUB

Summa movet sceptri, laudem ut cum sanguine

penset. Mittor et ad matrem, quæ non hortanda, sed astu Decipienda fuit: quo si Telamonius isset, Orba suis essent etiamnum lintea ventis. 195 Mittor et Iliacas audax orator ad arces; Visaque, et intrata est altæ mihi curia Trojæ: Plenaque adhuc erat illa viris : interritus egi, Quam mihi mandârat communis Græcia, causam; Accusoque Parin, prædamque, Helenamque reposco;

200 Et moveo Priamum, Priamoque Antenora junctum. At Paris, et fratres, et qui rapuere sub illo, Vix tenuere manus, scis hoc, Menelae, nefandas; Primaque lux nostri tecum fuit illa pericli. Longa referre mora est, quæ consilioque, manuque Utiliter feci spatiosi tempore belli.

206 Post acies primas, urbis se mænibus hostes

193. Mittor et ad matreni vel solus, ut αίπεινή Γονόεσσα, ΙΙ. Β. 573. vel Diomede comite, ad Iphigeniam Quia urbes capitales olim securitatis arcessendam. Matrem astu decepit, causa in montibus ædificari solebant, mentiens, filiam nupturam esse Achilli. hinc alta urbs, magna, bene munita ; Sic etiam Dietvs Cretensis, lib. i. et vide Fabri Archæologiam, pag. 272. Jlyginus, fab. 98. Verum apud Eu Lenzius vero h. I. non nisi acropolin ripidem, Iph. Aul. Menelaus verlit intelligit. Ibi, ante Priami ædes, conanimum fratris, Iphigenia autem cum ciones fieri solebant; Il. H. 345. Eum Clytæmnestra ipsius Agamemnonis locum Noster curiam vocat ex usa literis arcessitur in castra. Suis, sibi Romano. De legatione autem illa faventibus, secundis. Lintea ; quidam confer et Carmen Cypr. Predas, carbasa.

opes, quas una cum Helena abduxerat 196. Mittor et Iliacas, etc.] Ulys Paris ; II. H. 363. Antenor, Priamo ses cum Menelao ante bellum suscep affinitate junctus pacem suasit; Home tum Ilium missus erat ad Priamum, II. H. 348 sqq. Eam ob causam omde ut Helenam repeteret; Il. r. 205. In jus belli ab eo abstinuisse Achivos hac narratione singula valent ad au memorat Liv. i. I. Qui rapuere sub daciam, qua opus fuerit in hac lega illo, ministri, qui illo duce Helenam tione, declarandam. Arces pro sin тариеrе. Tenuere, retinuere. Ne gulari arx, Pergamus; vide ver. 344. fandus, quia legatis intentabantur. Alta Troja, "Incos alrevn, II. N.773 ;

Continuere diu; nec aperti copia Martis
Ulla fuit: decimo demum pugnavimus anno.
Quid facis interea, qui nil, nisi prælia, nósti? 210
Quis tuus usus erat ? nam si mea facta requiris,
Hostibus insidior : fossas munimine cingo:
Consolor socios, ut longi tædia belli
Mente ferant placida; doceo, quo simus alendi,
Armandive modo: mittor, quo postulat usus. 215
Ecce Jovis monitu, deceptus imagine somni,
Rex jubet incæpti curam dimittere belli:
Ille potest auctore suam defendere causam.
Non sinat hoc Ajax, delendaque Pergama poscat;
Quodque potest, pugnet: cur non remoratur itu-
ros?

220 Cur non arma capit?dat, quod vaga turba sequatur? Non erat hoc nimium nunquam nisi magna loquenti. Quid? quod et ipse fugis ? vidi, puduitque videre,

rent.

210. Quid facis interea, etc.) Se Jupiter, pernicioso ad Agamemnonem quentia præclare ostendunt, quantum somnio misso, monuit, ut invaderet valeat in bello consilium, nec parum Trojanos; fore enim, ut urbem eorum premunt Ajacem. Putidus in hoc

capiat. Agamemnon autem, ut tenargumento est Ulysses apud Quint. taret milites, jussit incæpti curam diCal. ver. 238 sqq. ubi, tamquam in mittere belli, desistere a bello, atque schola versaretur, plurimis exemplis navibus in mare deductis in patriam et rationibus docet, quanta sit vis elo redire. Quod vix audiverant milites, quentiæ et sapientiæ. Munimen Illud,

quum læti magnoque cum clamore ad dewpnv, describit Homerus, Il. M. naves festinarent, reditumque para52–57. Fossam latam utrimque cin

Hic Ulysses unus fuit, qui gebant præcipitia declivia, kpnuvoi festinantes vel verbis reduxit, vel επηρεφέες, desuper valli acuti, σκόλο verberibus coercuit, et pro concione TEC óteis, defixi erant. Sed illa opus milites ad bellum continuandum coUlyssis fuisse, Homerus non dicit. hortatus est; Homer. ver. 284 sqq.

216. Ecce Jovis monitu, etc.) Con In hoc igitur nunc exultat ejus oratio. cursum plurium substantivorum uni Auctore, auctoritate Jovis, quem sibi verbo junctorum non esse insolentem, suasisse reditum mentiebatur. Dat, vel et monitu dictum pro, ex monitu, os proponit consilium, vel dat exemplum. tendit Burmannus. Monere autem Magna loquenti ; vide i. 751. Ordo esse verbum somniorum, jam sæpius est, Hoc non erat nimium loquenti vidimus. Cæterum quod hic com nunquam nisi magno .nunquam nisi memoratur, sumptum ex Il. B. 1–332. semper.

Quum tu terga dares, in honestaque vela parares. Nec mora, “ Quid facitis ? quæ vos dementia, dixi, Concitat, o socii, captam dimittere Trojam? 226 Quidve domum fertis decimo, nisi dedecus, anno ?” Talibus atque aliis, in quæ dolor ipse disertum Fecerat, aversos profuga de classe reduxi. Convocat Atrides socios terrore paventes: 230 Nec Telamoniades etiam nunc hiscere quidquam Ausit; at ausus erat reges incessere dictis Thersites, etiam per me haud impune, protervis

. Erigor, et trepidos cives exhortor in hostem, Amissamque mea virtutem voce reposco.

235 Tempore ab hoc, quodcunque potest fecisse videri Fortiter iste, meum est, qui dantem terga retraxi. Denique de Danais quis te laudatve, petitve? At sua Tydides mecum communicat acta ; Me probat; et socio semper confidit Ulixe. 240 Est aliquid, de tot Graiorum millibus unum

226. Captam, jam capiendam, quam exoriretur ; Il. B. 226. Cæterum peraobsidebant, ut caperent. Sic captivum cerba comparatio Ajacis cum Thersita. cælum i. 184. et captas jum despectare 235. Voce reposco.) Heinsius putaterras apud Virgilium, Æn. i. 396. bat reprendo, ut ad fugientes socias ubi valde laborârunt interpretes. Di respiciat. mittimus loca ea, a quibus abimus. 237. Meum est, qui dantem ; vulgo

229. Aversos ; a Troja; aut etiam, quem dantem ; hanc lectionem dedeego averti eos a classe, qua fugam rant librarii metuentes forsan ne soparabant, et inde reduxi in castra. locissaret Ovidius; sed meliores, et Reduri; Langerman. et Argent. re nostri Regii, habent qui; sic et Trist. trari, quod proprium quidem de iis 1. v. 41. Causa mea est melior, qui non qui ex fuga retrahuntur; sed reduri contraria fovi Arma ; hic quidem, servandum est, quia profugi facun eodem certe metu dederant quia ; ex dia Ulyssis moti et in pudorem dati, Pont. III. iv. 91. Nec mea verba legis, facile et quasi sua sponte redierint. qui sum submotus ad Istrum. Codices Regii ambo reduri.

238. Petitve, comitem in periculis 233. Thersites, homo omnium tur adeundis. Mecum communicat acta, pissimus, solebat ου κατά κόσμον me socium sumit actorum Socio conέριζέμεναι βασιλεύσιν, et tum maxime

fidit Ulixe; Florentinus Ulisi; sed Agamemnoni. Eum Ulysses sceptro vide Burmannum ad x. 69. percutiebat, ut vibex cruenta in dorso

241. Est aliquid; vide ad xii. 93.

A Diomede legi : nec me sors ire jubebat:
Sic tamen et spreto noctisque hostisque periclo,
Ausum eadem, quæ noş, Phrygia de gente Dolona
Interimo : non ante tamen, quam cuncta coegi 245
Prodere, et edidici, quid perfida Troja pararet.
Omnia cognôram, nec, quod specularer, habebam;
Et jam promissa poteram cum laude reverti.
Haud contentus ea, petii tentoria Rhesi,
Inque suis ipsum castris comitesque peremi : 250
Atque ita captivo victor votisque potitus,
Ingredior curru lætos imitante triumphos.
Cujus equos pretium pro nocte poposcerat hostis,

Diomedis laus summa inter Græcos : dictus est δαίμονι ίσος (Homerus, ΙΙ. E. 438.) quippe Martem etiam et Venerem vulnerare ausus. Sed in Theodectæ Ajace alia reddebatur causa, cur is Ulyssem potius socium actorum suorum appetierit : ότι ο Διομήδης προείλετο Οδυσσέα, ου τιμών, αλλ' ίνα ήττων ή και ακολουθών: Arist. Rhet, ii. 23. Sic tamen, licet sorte nulla jussus ire ; similiter sic quoque viii. 603.et alibi. Ausum eadem, quæ nos, explorare castra hostilia. Heinsius conjicit Ausum eadem nobis. De Dolone vide ad ver. 98. Perfida Troja, vel quia Paris hospitii jure violato perfidus (Horat. I. Od. xv. 1, 2.) vel propter id, quod xi. 205 sqq. narratum est : sed Ulysses hic eam sibi laudem soli vindicat, cujus, secundum Homerum, maxima pars debebatur Diomedi.

248, Promissa cum laude reverti, cum gloria, vel quam mihi ex facinore promiseram (sibi promittere, pro sperare, etiam xi. 662.) vel quam mihi Græci promiserant : nempe Nestor ei promiserat μέγα κλέος, II, K. 212. Heinsius e compluribus recepit premissa ; idem et promerita legi posse putabat. Præmissa cum laude reverti

VOL. IV.

recte quidem dicitur imperator e bello, quum fama aut literæ ipsius militumque rerum ab eo gestarum gloriam jam divulgàrunt in patria ; sed an idem æque bene de hoc facinore noc. turno dicatur, dubito. De Rheso vide ad ver. 98.

252. Ingredior pro, invehor. Diserte hæc distinguit Plinius, paneg. cap. 22 : “Jam hoc ipsum, quod ingressus es, quam mirum lætumque! Nam priores invehi solebant quadrijugo curru et albentibus equis.” Sic etiam Ulysses ; hinc latos imitante triumphos: sed Ovidius oblitus sui Ulyssem facit Romanum. De reditu Ulyssis cum curru vide Il. K. 497 sqq.

253. Hostis, Dolon, quum speculator mitteretur, pro nocte, pro exploratione illa nocturna equos Achillis pretium poposcit. Homer. Il. K. 392. Virg. Æn. xii. 346 sqq; conf. etiam Noster, Ib. 629; Trist. III. iv. 34. Arma negate mihi justo impetuosius dictum est, et melius conveniret irato Ajaci, quam blandienti auditoribus Ulyssi ; neque hic habet argumentum justum : Date mihi arma Achillis ; cur ? quia eum cepi, qui equos Achillis poposcerat. In verbis fueritque

[ocr errors]

Arma negate mihi ; fueritque benignior Ajax ! Quid Lycii referam Sarpedonis agmina ferro 255 Devastata meo? cum multo sanguine fudi Coranon Hippasiden, Alastoraque, Chromiumque, Alcandrumque, Haliumque, Noemonaque, Prytaninque,

258 Exitioque dedi cum Chersidamante Thoona, Et Charopen, fatisque immitibus Ennomon actum; Quique minus celebres nostra sub mænibus urbis Procubuere manu: sunt et mihi vulnera, cives, Ipso pulchra loco : nec vanis credite verbis :

benignior Ajar laborârunt interpretes; Mariangelus et Constant. Fanensis, Heinsius tò benignior passive sumebat ut intelligatur Socus, Hippasi filius, pro eo, qui benigne habetur, cujus ab Ulysse interfectus, ut narratur in tamen significationis exemplum se II. libro undecimo ; vulgo, et in Regiis ignorare fatebatur. Burmannus ex duobus, legitur Iphitiden. De Cherplicat, magis popularis, blandus, ut sidamante, Thoone et reliquis vide adeo obtineat quæ velit. MSS. qui II. A. 422. dam, quia aut quoque dignior, unde 263. Pulchra, honesta, ipso loco, Heinsius conjicit fuerit his dignior, quippe corpore adverso accepta, quæ aut, tuleritque ea dignior : prius pla sola laudabilia. Contra vulnera inho. cebat etiain Capofer. Muretus emen nesta in tergo; Fast. ï. 211. Illa dabat ferat hæc ut dignior Ajar. bellatores periclitantes judicibus poKoeppenius pro Ajar suadebat Hector; pulove ostendere solebant veste de. quippe qui Doloni promiserat equos tracta aut scissa, magno plerunque Achillis. Codex Reg. A dat fuerit suo bono, ut M. Manlius apud Livium, que benignior Ajar; codex B tulerit vi. 20; M. Aquilius, cujus patronus que benignior Ajar. Non ingrata est non orationis hubuit fiduciam, sed emendatio Mureti; sed Koepponii oculis populi Romani vim attulit; conjectura plane est rejicienda. Quintil. Inst. ii. 15. Confer Cic. Or.

255. Sarpedon, Jovis filius, Lyciis ii. 28. Idem periclitantibus suadet præerat. Is quum, Tlepolemi hasta Quintilianus, Inst. vi. 1. Itaque et vulneratus, elatus esset a suis e præ Ulysses efficace hoc artificio utitur. lio, Ulysses agmina ejus devastavit Vanis, quæ vana esse possunt, et sæpe ferro, plures e sociis ejus interfecit, sunt. Mox dubitatur utrum diducit quorum nomina hic ex Homero, II. E. legendum sit, an deduzit: diducere 677 sqq. recensentur. Agmina de vestem, eam in diversas partes travastare felix locutio ad augendam here, nam diducere separationem nocladem Sarpedonis sociis illatam. tat; deducere, eam a superiore cor. Apud Cicer. Pis. 33. vastitatem efficit poris parte detrahere, ut iii. 480. morbus, ex quo multi moriuntur. Pro Tunica quidem Græcorum et Roma. ferro Francofurt. habet Marte, quod norum vix diduci potuit, nisi scissa. gravius altero. Hippasiden legerunt Hinc nos deducit revocavimus. Ezer

« AnteriorContinua »